Dagboek van Lou
een kleine prins als geen ander
  Hallo,
Mijn naam is Lou. Ik ben een jongetje dat de wereld met zijn hart bekijkt…
Niet altijd gemakkelijk voor mijn ouders. Ik ben dus blind en anders (geestelijk dan).
 
 
 

Zoeken

 

Archief

november 2004 »
MaDiWoWoDonZaZon
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930
 

Categorieën

 

Archieven per maand

Lou en kiele-kiele

 
 
 
 
 
 

Welkom op de "blogs" van Lou.


Zij zagen het levenslicht in het Frans in de herfst van 2003 en worden stuk voor stuk vertaald in uw taal.

Er zullen dus regelmatig nieuwe artikels verschijnen.
 

WAARSCHUWING


Met al mijn excuses voor wie het niet doorheeft, maar alle teksten worden bedacht en geschreven door mij (zijn papa).

Lou is daar momenteel niet toe in staat, zoals hij vandaag ook niet snapt wat een 'computer', 'internet' is, of zich lange tijd op een gesprek kan concentreren. Alleen de toekomst zal ons vertellen of wij erin zullen slagen om hem volledig te doen opnemen in de wereld waarin hij leeft.

Deze verhalen gaan dus wel over dingen en feiten die echt gebeurd zijn, maar ik leg ze uit op basis van zijn gedrag. Maar ik denk niet dat ik me vergis in die uitleg, want ik ken hem na vijf jaar nu wel al door en door.

Nog even dit : Lou en zijn gezin zijn Franstalig, de teksten zijn dus vertaald, maar de zinnetjes die hij zelf zegt worden vaak in zijn moedertaal opgenomen, want zo zegt hij ze ook letterlijk.

Meer informatie? Zien “lees mij”
 

BEDANKT


Zeker ook dank aan de Koning Boudewijnstichting (" Buiten categorie"). De nieuwe opmaak, de hosting en de vertaling waren enkel mogelijk dankzij de financiële steun van de stichting.
 
Veel dank aan Christine Leroy voor de vertaling.
 

RSS Feed

 

Visits


 
 

zaterdag 20 november 2004

5. De aarde en de landen !

Omdat papa en mama stilaan de buik vol hadden van de ‘papous à poux’ en van de ‘Papous pas papa à poux pas papa’, probeerde mijn vader uit te leggen wat aarde, landen waren...
Ik wist wel in welke gemeente ik woonde, en dat ze in België ligt (ik ken zelfs mijn adres), maar ik had geen flauw idee dat er zoveel landen waren en dat de aarde zo groot was. En dus somde papa alle landen van de wereld op, met de naam van de inwoners.
Ik kan jullie nu dus vertellen dat de inwoners van Monaco Monegasken zijn, dat de Afghanen in Afghanistan wonen en de Pakistanen in Pakistan ; ik ken de Burkinezen, de Jemenieten, de Malagassiërs, de Cubanen, de Guatemalteken, enz... Maar ze zijn wat begonnen, want met dat spelletje maak ik mijn ouders stapelgek : als ze me vragen wat ik wil doen of tijdens het eten, begin ik : "Noem me landen op, papa !" En omdat papa nog koppiger is dan ik, vraagt hij me altijd om te beginnen en er enkele te noemen. Dan neemt hij over, wat ik niet altijd zo plezant vind.
Ik snap niet waarom ik mij moe moet maken als papa ze toch allemaal kent !
Van Luc Boland :: samedi 20 novembre 2004 à 08:18 :: Mijn eigen wereldje :: #20 :: rss


Uw commentaaren

help ocharme die kind

Le mercredi 8 juin 2005 à 16:15, commentaire par buch :: email :: site :: #
 

Een commentaar toevoegen

Naam of bijnaam :
E-mail (facultatief) :
Website (facultatief) :
Commentaar  :
De HTML-code verschijnt als tekst in het commentaar, de netadressen worden automatisch geconverteerd.
 
Version française | English version | Waarschuwing | Schrijf ons | Copyright 2004 - Luc Boland