Dagboek van Lou
een kleine prins als geen ander
  Hallo,
Mijn naam is Lou. Ik ben een jongetje dat de wereld met zijn hart bekijkt…
Niet altijd gemakkelijk voor mijn ouders. Ik ben dus blind en anders (geestelijk dan).
 
 
 

Zoeken

 

Archief

« juni 2005
MaDiWoWoDonZaZon
12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930
 

Categorieën

 

Archieven per maand

Lou aan de djembé

 
 
 
 
 
 

Welkom op de "blogs" van Lou.


Zij zagen het levenslicht in het Frans in de herfst van 2003 en worden stuk voor stuk vertaald in uw taal.

Er zullen dus regelmatig nieuwe artikels verschijnen.
 

WAARSCHUWING


Met al mijn excuses voor wie het niet doorheeft, maar alle teksten worden bedacht en geschreven door mij (zijn papa).

Lou is daar momenteel niet toe in staat, zoals hij vandaag ook niet snapt wat een 'computer', 'internet' is, of zich lange tijd op een gesprek kan concentreren. Alleen de toekomst zal ons vertellen of wij erin zullen slagen om hem volledig te doen opnemen in de wereld waarin hij leeft.

Deze verhalen gaan dus wel over dingen en feiten die echt gebeurd zijn, maar ik leg ze uit op basis van zijn gedrag. Maar ik denk niet dat ik me vergis in die uitleg, want ik ken hem na vijf jaar nu wel al door en door.

Nog even dit : Lou en zijn gezin zijn Franstalig, de teksten zijn dus vertaald, maar de zinnetjes die hij zelf zegt worden vaak in zijn moedertaal opgenomen, want zo zegt hij ze ook letterlijk.

Meer informatie? Zien “lees mij”
 

BEDANKT


Zeker ook dank aan de Koning Boudewijnstichting (" Buiten categorie"). De nieuwe opmaak, de hosting en de vertaling waren enkel mogelijk dankzij de financiële steun van de stichting.
 
Veel dank aan Christine Leroy voor de vertaling.
 

RSS Feed

 

Visits


 
 

maandag 27 juni 2005

149. De Kleine Prins wordt nooit koning

Goed, ik geef het toe, ik ben soms lastig.
Je weet dat ik niet graag iets aanraak dat ik niet ken, en dat geldt ook voor wat ik eet.
Nochtans moet er voor alles een eerste keer zijn, hé, anders leer je nooit iets nieuws kennen. Dat leidt soms tot eindeloze gevechten met papa, mama of Marie-Anne, mijn juf, die mij soms echt niet met rust willen laten in mijn "comfortabel driekamerflatje waar ik zo graag zit".

Over het algemeen gaat het gesprek zo :
Ik : "’k wil nie ! ‘K wil nie ! Ik ben bang !" of soms gewoonweg : "Geen zin !"
De volwassene (liefst kalm): "Niet akkoord, Lou, je zal ... -wat ze van mij verwachten- en je moet niet bang zijn !"
Ik (die al voel dat de andere niet zal opgeven) : "ik ben bang ! ik ben bang !" (en ik doe er dan nog dikwijls twee of drie schepjes bovenop)
De volwassene probeert met mij te redeneren, en verplicht mij dan rustig, ik doe het dan maar trek mijn hand direct weer terug.
En dan speel ik het spelletje mee en herhaal ik de zin van de grote : "Zie je wel dat je niet bang moet zijn !" .

Bij voorbeeld : op school hadden we, Anne-Marie, mijn vrienden en ik, ooit eens een driekoningentaart gemaakt..
En ja, ik heb mijn handen in het deeg geduwd ! Halleluja !
...Maar toen ik de taart ook moest opeten was het njet en nog eens njet !

Moraal van het verhaal : de kleine prins zal nooit koning zijn ! Maar eigenlijk wil ik dat ook niet, ik voel me heel goed zoals ik ben !
Van Luc Boland, om 10:05 :: Verleden tijd :: #186 :: Een reactie
 


maandag 20 juni 2005

147. Zonder sneeuw

Dat weekend in de Ardennen bracht heel plezierige herinneringen naar boven, ook al is er natuurlijk geen sneeuw in juni.

Het was december, op oudejaar, in hetzelfde huis.
Een sfeer dat daar was : veel volwassenen en kinderen die feestten in het hele huis, dag en nacht. En omdat ik graag de boel op stelten zet, moet ik je niet vertellen dat mijn lachspieren hebben afgezien.
Gelukkig had ik mijn eigen kamer, wat verder. Maar dat heeft me niet tegengehouden om midden in de nacht mijn eigen feestje te bouwen met de radiator in mijn kamer (weet je nog ? Ik vertelde al hoe ik, toen we daar waren met Allerheiligen, mijn hart verloor aan die radiator en zijn geluidjes.
Ik: "Radiator, je mag geen geluidjes maken !"
Mama en papa sliepen in de andere kamer, met alleen een dunne muur ertussen en dus hoorde ik ze soms lachen met mijn nachtelijke monologen.
Ik (me kwaad makend terwijl ik Meneer René die lispelt nadoe : "Nu is ‘t gedaan, ladiatol ! Je mag geen lawaai maken !"

Niks aan te doen, ik ben compleet weg van het huis in de Ardennen!
En zeker als er sneeuw is !
De laatste keer heb ik voor het eerst op de slee gezeten. Goed, oké, het ging nog niet erg bergaf, - er was niet genoeg sneeuw – maar op de weg vol sneeuw en met mama als trekhond, was ik al heel content ! (Papa ontsnapte er aan dankzij zijn schouder, de stouterik).
Ik : "sneller, Mama ! Sneller !"

Dat was een week om nooit te vergeten.
Maar allez, dit weekend was ook tof, zenne.

foto:
Claire et Lou sur la luge
Van Luc Boland, om 14:51 :: Verleden tijd :: #182 :: Geen reactie
 
Version française | English version | Waarschuwing | Schrijf ons | Copyright 2004 - Luc Boland