Dagboek van Lou
een kleine prins als geen ander
  Hallo,
Mijn naam is Lou. Ik ben een jongetje dat de wereld met zijn hart bekijkt…
Niet altijd gemakkelijk voor mijn ouders. Ik ben dus blind en anders (geestelijk dan).
 
 
 

Zoeken

 

Archief

« maart 2005 »
MaDiWoWoDonZaZon
123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031
 

Categorieën

 

Archieven per maand

Lou en water

 
 
 
 
 
 

Welkom op de "blogs" van Lou.


Zij zagen het levenslicht in het Frans in de herfst van 2003 en worden stuk voor stuk vertaald in uw taal.

Er zullen dus regelmatig nieuwe artikels verschijnen.
 

WAARSCHUWING


Met al mijn excuses voor wie het niet doorheeft, maar alle teksten worden bedacht en geschreven door mij (zijn papa).

Lou is daar momenteel niet toe in staat, zoals hij vandaag ook niet snapt wat een 'computer', 'internet' is, of zich lange tijd op een gesprek kan concentreren. Alleen de toekomst zal ons vertellen of wij erin zullen slagen om hem volledig te doen opnemen in de wereld waarin hij leeft.

Deze verhalen gaan dus wel over dingen en feiten die echt gebeurd zijn, maar ik leg ze uit op basis van zijn gedrag. Maar ik denk niet dat ik me vergis in die uitleg, want ik ken hem na vijf jaar nu wel al door en door.

Nog even dit : Lou en zijn gezin zijn Franstalig, de teksten zijn dus vertaald, maar de zinnetjes die hij zelf zegt worden vaak in zijn moedertaal opgenomen, want zo zegt hij ze ook letterlijk.

Meer informatie? Zien “lees mij”
 

BEDANKT


Zeker ook dank aan de Koning Boudewijnstichting (" Buiten categorie"). De nieuwe opmaak, de hosting en de vertaling waren enkel mogelijk dankzij de financiële steun van de stichting.
 
Veel dank aan Christine Leroy voor de vertaling.
 

RSS Feed

 

Visits


 
 

vrijdag 18 maart 2005

100. Ai, ai, ai... (ziek zijn)

Als ik ziek ben, staat het hele huis op zijn kop! Het is als met een heel klein kindje (hoewel ik vijf ben) : ik kan het moeilijk allemaal duidelijk zeggen en dus kan ik alleen maar huilen of boos worden als ik pijn heb. Dat zijn de enige tekenen van mijn algemene toestand, naast koorts en zichtbare symptomen (een lopende neus, enz.).
Daarom zien mijn ouders ook niet direct wat er mis is.
Ik zeg ten hoogste ‘ik heb pijn’ maar zonder te zeggen waar.

Maar eergisteren kwam ik met iets nieuws voor de dag.
Ik voelde me al zo’n 48 uur nie zo goed en dat wou ik mama laten weten.
Ik zei : "Lou is ziek". Na een geduldig onderzoek (papa en mama bleven maar vragen waar ik pijn had, maar zonder succes), wist ik ze eindelijk te vertellen dat mijn oor pijn deed.

Mijn oren zijn heel belangrijk voor mij ! Als er iets aan mijn trommelvlies zou schelen, is dat een ramp want dat is mijn ‘belangrijkste’ gereedschap. Full speed naar de dokter dus.
Verdict : oorontsteking.

Dus weer wat middeltjes bij (en ik heb een grondige hekel aan die vloeistof die in mijn oor moet... ik hoor niks meer en ik mag niet bewegen!).
En ik moet ook binnen blijven (soms bij opa, soms thuis), voor een dag of twee.

Zo gaat het leven nu eenmaal… Gelukkig ben ik nogal sterk, ik ben niet dikwijls ziek, behalve de laatste tijd !
Van Luc Boland :: vendredi 18 mars 2005 à 08:32 :: Dag na dag :: #131 :: rss


Uw commentaaren

Geen commentaaren.

Een commentaar toevoegen

Naam of bijnaam :
E-mail (facultatief) :
Website (facultatief) :
Commentaar  :
De HTML-code verschijnt als tekst in het commentaar, de netadressen worden automatisch geconverteerd.
 
Version française | English version | Waarschuwing | Schrijf ons | Copyright 2004 - Luc Boland