Dagboek van Lou
een kleine prins als geen ander
  Hallo,
Mijn naam is Lou. Ik ben een jongetje dat de wereld met zijn hart bekijkt…
Niet altijd gemakkelijk voor mijn ouders. Ik ben dus blind en anders (geestelijk dan).
 
 
 

Zoeken

 

Archief

 

Categorieën

 

Archieven per maand

Lou en kiele-kiele

 
 
 
 
 
 

Welkom op de "blogs" van Lou.


Zij zagen het levenslicht in het Frans in de herfst van 2003 en worden stuk voor stuk vertaald in uw taal.

Er zullen dus regelmatig nieuwe artikels verschijnen.
 

WAARSCHUWING


Met al mijn excuses voor wie het niet doorheeft, maar alle teksten worden bedacht en geschreven door mij (zijn papa).

Lou is daar momenteel niet toe in staat, zoals hij vandaag ook niet snapt wat een 'computer', 'internet' is, of zich lange tijd op een gesprek kan concentreren. Alleen de toekomst zal ons vertellen of wij erin zullen slagen om hem volledig te doen opnemen in de wereld waarin hij leeft.

Deze verhalen gaan dus wel over dingen en feiten die echt gebeurd zijn, maar ik leg ze uit op basis van zijn gedrag. Maar ik denk niet dat ik me vergis in die uitleg, want ik ken hem na vijf jaar nu wel al door en door.

Nog even dit : Lou en zijn gezin zijn Franstalig, de teksten zijn dus vertaald, maar de zinnetjes die hij zelf zegt worden vaak in zijn moedertaal opgenomen, want zo zegt hij ze ook letterlijk.

Meer informatie? Zien “lees mij”
 

BEDANKT


Zeker ook dank aan de Koning Boudewijnstichting (" Buiten categorie"). De nieuwe opmaak, de hosting en de vertaling waren enkel mogelijk dankzij de financiële steun van de stichting.
 
Veel dank aan Christine Leroy voor de vertaling.
 

RSS Feed

 

Visits


 
 

zaterdag 4 december 2004

22. Bivi i ci, mi sirpitte i pirdie, mi li miche, mi li miche.... (de

Je snapt het, ik hou van klanken en woorden… En vooral van woordspelletjes.
Toen ik voor het eerst het liedje hoorde "Ma serpette est perdue" (waarin je de klinkers in de woorden telkens door 1 andere klinker verandert (Urbanus kent er ook wat van, heb ik gehoord), bijvoorbeeld de "I" : "mi sirpitte i pirdie", was ik direct verkocht.
Ik heb er, wat dacht je, niet lang over gedaan om op mijn familie en andere bekenden hetzelfde procédé toe te passen. Ik leg het effe uit, zie. Ik zeg dus "Ouin poinpoin, join vioin proindre loin boin".
Geen bal van begrepen ? Oké
, dan : "oui, papa, je viens prendre le bain" (Ja, papa, ik kom het bad nemen). Of : " Ji t'ime tri tri firt, mi Pipi !" voor "Je t'aime très fort mon papa !" (Ik hou van jou, papa).
En ik heb direct door wat mensen me willen zeggen als ik op die manier aangesproken wordt.
Op de vraag van « "Sou vou biou, mou poutout Lou?" (Ca va bien mon petit Lou? – alles goed, Mijn kleine Lou? -), antwoord ik doodgewoon : "Ouais, mouai pouaipouai, souai vouai biouai". (oui, mon papa, ça va bien).
Je kan de kop van de mensen op straat al voorstellen als ze ons zo horen praten !
(voor wie het interesseert : op de site op het adres : http://www.scoutspremiere.org/, is het hele liedje te horen).

En om af te sluiten nog een geestig raadseltje : wat betekent : "Ton dons pon onvonr ponr " ? (een van mijn favoriete zinnetjes om me gerust te stellen en je moet er echt niet veel Frans voor kennen). In het vlaams, dat zou maken : "Jon mont nont bong zon".

photo:

Van Luc Boland :: samedi 4 décembre 2004 à 18:29 :: Mijn eigen wereldje :: #48 :: rss


Uw commentaaren

Geen commentaaren.

Een commentaar toevoegen

Naam of bijnaam :
E-mail (facultatief) :
Website (facultatief) :
Commentaar  :
De HTML-code verschijnt als tekst in het commentaar, de netadressen worden automatisch geconverteerd.
 
Version française | English version | Waarschuwing | Schrijf ons | Copyright 2004 - Luc Boland